Rustdag

Vandaag neem ik een dagje rust. Alleen de voorstelling “Hocus Pocus Technolocus” (theater Box) op het programma.

Maar omdat het 175jaar Gentse Feesten zijn, duik ik graag nog eens terug in het archief van 2008…In het jaar dat Miramiro nog gewoon het Internationaal Straattheater festival heette..

Zondag Vosdag

Het moet ergens vorig jaar in de late zomer geweest zijn dat ik mailde om te vragen wanneer de volgende Zondag Vosdag zou georganiseerd worden. Ik had nog geen aankondigingen gezien en de site werd maar niet aangepast. Spijtig genoeg kwam er geen nieuwe editie, maar kijk, deze zondag was er Zondag Vosdag op de feesten. Verschillende pleinen hadden een aangepaste programmatie. Mijn aandacht was vooral getrokken door deze van het Trefpunt.

Maar voor ik daar terecht kwam ging ik een kijkje nemen in café De Loge. Elke dag om half zeven is er een concert, ideaal om de avond in te zetten. Gisteren was het eerder toeval dat ik er kwam omdat ik een leeg moment moest vullen. Maar Jakobistan werd omschreven als een mengeling van Buurman en Stoomboot, wat wel voldoende was om mijn aandacht te trekken.

Kobe Ardui, de frontman van Jakobistan, heeft de zware taak om de set te openen. Maar het café is stil en komt duidelijk voor de muziek. Hij is wat zenuwachtig maar dat is net charmant. De liedjes zijn nieuw voor me en klinken best leuk. Titels gaan een beetje aan me voorbij omdat ik de muziek nog moet ontdekken. Ik hoor leuke flarden, hier en daar een mooi beeld, maar ook wel dat er hier en daar nog wat werk aan de winkel is. Hij brengt een vertaling van een nummer van Fernant Zeste, die mee komt spelen.

Eerder dit jaar verscheen een EP “Het is nog nooit blijven regenen”, wat best grappig klinkt met de droogte die we nu doormaken. Later komen ook Anne-Laure Denolf en Wouter Reggers, de pianist van Lora hem vergezellen. Ze brengen Londen Standsted, een cover van Buurman en een nummer waar ik een zwak voor heb, ik zal het maar toegeven. Anne-Laure brengt nadien nog jazz-standards. Op haar eentje komt haar stem meer tot zijn recht. Maar het is te kort om mij echt te raken.

Kleinkunst en jazz in een uurtje, het is een beetje een vreemde combinatie, maar het is fijn dat er cafés zijn waar het kan.

Nadien haastte ik me naar het Walter De Buckplein en ik hoorde een bekende stem uit de boxen. Dat kan toch niet? Een verhaal over een kardinaal en een troonopvolger, zoiets kan alleen Vos bedenken. Het gaat wat verloren in de drukte van het plein, maar het was even glimlachen. Ook Christophe Vekeman, presentator van dienst, zal uit zijn teksten voorlezen.

Brihang werkt aan een nieuwe plaat, hij kon het niet genoeg zeggen. Het podium was omgebouwd tot een werf met lichtsignaal. Maar het plein had geen bezwaar tegen een set samengesteld uit Zolangmogelijk, een debuut dat hier grijs gedraaid werd.

Voor de meerderheid van het plein was hij zeker geen onbekende. Vorig jaar bracht hij een zeer gesmaakt concert op Boomtown, toch wat een meer Stubru-publiek. Maar hij stond meer dan op zijn plaats op het Walter De Buck plein. Hij slaagde er in om het plein te laten mee dansen. Ook al zijn de teksten soms pijnlijk, zoals “Oe ist?”.  Meezingers waren natuurlijk “ik wil alles, behalve” en “kleine dagen”.

“Ah, ne West-Vlaming”, zeiden mijn buren, ze keken wat afwachtend, maar tegen het einde van het concert waren ze zeker mee.

Voor zijn bisnummer “balanceren” verscheen hij op de toog te midden van het plein. Hoewel ik het al meerdere keren zag, blijft het me verbazen, waar zal hij opduiken?

De volgende op het plein was ook al een bekende van Boomtown van vorig jaar: Tjens Matic. Arno toert al een tijdje onder deze naam en steeds met dezelfde setlist, heb ik zo’n vermoeden. Maar het is een kniesoor die er over valt of die de nummers opsomt die hij niet gespeeld heeft. Ja, hij heeft een mixer mee op “Being somebody”, het openingsnummer. Het duurt een tijdje voor hij tot meer toegankelijk werk komt. Maar who cares, really?

 

Ik stond redelijk ver op het plein, achter een boom en zag van op de toppen van mijn tenen wel eens een glimp van het scherm. Een heel verschil met vorig jaar, maar eigenlijk vond ik dat niet zo erg. De muziek stond luid en ik voelde vooral de energie van het publiek dat volop genoot van de oude nummers. Natuurlijk zorgden “Oh La La la”, “viva boema” en “Putain putain” voor de grote meezingers, maar ook de andere nummers zoals “living on my instinct”, “milkcow” en “gimme what i need” konden de energie niet uit het optreden halen. Hij bleef zingen, op een occasionele kreet of vloek na.

Na het optreden zag ik vanuit de verte het vuurwerk. Of toch een fractie ervan, want door de huizen zagen we enkel de hoogste pijlen. En toen we alsnog besloten om van plein te veranderen bleken we ook maar een fractie meer te zien van de ode op het Luisterplein.

Maar geef toe, een versie van Mia in het Zuid-Afrikaans, gezongen door Stefan Dixon en nadien nog een levenslied door Mich Walschaerts, er zijn ergere manieren om Zondag Vosdag af te sluiten.

Puppetbuskers dag 2

Vandaag ook nog wel wat Puppetbuskers op het menu.

In de tent aan de Botermarkt animeert Kiosk Théârtre “Tella”. Mij sprak het evenveel aan als Frans voetbal maar voor wie van conceptuele kunst/cultuur houdt is dit een niet te missen afspraak.

Vandaar naar de Onderstraat voor “De kleine goochelaar” door Jahon. Leutig amusement waarbij een pop wordt betrokken in een goochelact. Iets voor alle leeftijden dat je gemakkelijk mee neemt onderweg. Je kan er op eender welk moment aansluiten en terug vertrekken.

De rest van mijn programma speelde zich af op de Green. Voor de gelegenheid meer de Yellow of de Straw want veel “green” is er niet meer te zien (ok, dat was een flauw rijmpje). Maar kom, terug naar het poppenspel. In chronologische volgorde Pipa, een softversie van Punch&Judy met minder geweld.Daarna het Russische poppentheater met “Marionete Extravaganza”. Een modeshow van een groot assortiment zéér prachtige poppen.

Maar dan, als laatste act van de dag duidelijk de “piece de resistance”. Letterlijk en figuurlijk dan. Stevig verhaal rond 3 vrouwen die in een kippenvleesfabriek werken en er tussen het vlees een groot ei vinden. Ze broeden het uit en voeden de haan die uit het ei komt zelf op. Het spektakel voert door de dromen van de haan naar zijn grote vrijheid. Grappig, amusant maar ook mooi verwerkt decor en toffe opbouw van het verhaal.

Le chicon

Ik had me voorgenomen om dit jaar niet te veel te plannen tijdens de Gentse feesten. Ik kan je nu al verklappen dat ik eergisteren in een boekje opschreef wat ik wil zien en wat ik wil doen en dat er al serieus gepuzzeld is. Maar ik wou op voorhand niet te veel tickets kopen, kwestie van gewoon “op de bots” te kunnen afspreken en dat is wel gelukt. Er is één uitzondering, ik kocht een abonnement bij Boomtown.

Toen ik echter de aankondiging voor Le chicon van Action Zoo Humain zag, twijfelde ik. Iets in de beschrijving deed me denken aan De Leeuw van Vlaanderen en Onze Lieve Vrouw van Vlaanderen waarin Chokri Ben Chikha vertelt over zijn ouders, zijn jeugd,… Het is misschien ver gezocht maar het haalde me wel over de streep.

Maxime Waladi studeerde af in 2016 aan LUCA drama en maakte deze voorstelling met Zouzou Ben Chikha. Maxime vertelt het verhaal van hoe hij opgroeide in het Lemmeke tussen de witlof en de velden. Hoe je vandaar met de bus naar Brussel gaat, via de Chaussée de Haacht, waar zijn vader woonde. Doorheen het verhaal van zijn jeugd spint hij allerlei bedenkingen over gelukkig zijn, de maatschappij en de kleine dingen van het leven. Regelmatig wordt er duchtig instemmend geknikt in het publiek en soms denk je: dat heeft hij toch goed gezegd.

Maxime is een goede verteller. Hij moet weinig moeite doen om de aandacht van het publiek erbij te houden. Hij spreekt ons ook persoonlijk aan en dat werkt natuurlijk ook altijd. Maxime lijkt ook gewoon een aangename mens die iets te vertellen heeft. Er wordt gelachen met zijn kostuumwissels of zijn dansje maar het wordt ook stil en zo herken je toch een goede verhalenverteller.

le chicon

Het verhaal wordt soms onderbroken met een muzikaal intermezzo zodat hij in een ander personage kan kruipen of zijn kookstudio kan installeren, want hij maakt ook een klassiek Vlaams gerecht tussendoor. Ik vermoed dat het verhaal gisteren wat abrupt of toch anders dan gepland eindigde door een technisch mankementje. Maxime Waladi kreeg niettemin een heel warm en gemeend applaus van het beperkte publiek dat er was voor de avant-première.

Het is niet evident om tussen de vele producties op de Gentse feesten een keuze te maken en het mooie weer helpt ook al niet om te kiezen voor een donkere zaal. We weten het en ook bij NTGent zijn ze zich er van bewust, dus loopt er een 1 + 1  actie. Le chicon is alvast een aanrader, mijn buurvrouw was het eens.

Le chicon van Action Zoo Humain, gezien op 13 juli in NTGent Arca.

Over leven in West-Vlaanderen

De eerste voorstelling van de Gentse Feesten 2018 en meteen een hit! (Bijna) Gewoonte getrouw zal ik ook dit jaar regelmatig in  Theater Box mijn feestendag afronden. Omdat het er gezellig, rustig en groen is maar evengoed omdat ik duidelijk beter slaap na een voorstelling die mijn lachspieren heeft geprikkeld.

Jan-Bart De Muelenaere laat ons bij deze voorstelling kennis maken met West-Vlaanderen en de West-Vlamingen. Waar zijn ze goed in? Waar zijn ze bekend voor? Waar zijn ze berucht voor? Waarom spreken ze zo raar? Waarom kweken ze daar zoveel varkens en wiet? Waarom wonen er zoveel West-Vlamingen in Gent? Wat als de zeespiegel stijgt?…Een interactieve, instructieve voorstelling waar je de West-Vlaming iets beter leert begrijpen. Meteen uitverkocht. Voor de komende dagen kan je dus maar beter reserveren!

Deze voorstelling komt niet meer terug tijdens de Gentse Feesten. Het programma van Theater Box vind je hier

Wil je al een stukje zien? Klik dan hier!

2018_07_13_1338