GF19 – Café de Loge: Divan & The House of Quoi

Zeven jaar geleden was David gastblogger tijdens de feesten op Gentblogt. Hij nam ons mee achter de schermen van zijn optredens met Hermitage en de toneelvoorstellingen. Het was altijd uit kijken naar die mailtjes met zijn tekst en zien of ik de tips nog in mijn eigen programma kreeg ingepast.

Als Divan & The House of Quoi maakte hij een plaat The Gay tapes vol persoonlijke verhalen. De plaat is nog niet uit, maar er zijn wel al drie singles verschenen. Gisteren kwam hij de plaat brengen in Café De Loge. Iskander Moens en Achilles De Raedt kwamen zo wat rechtstreeks van het Boomtown podium waar ze met Hyper stonden.

Met Boys in the street waarin de reactie van een vader op de geaardheid van zijn zoon bezongen wordt werd de toon gezet. David vertelde hoe hij iedereen van zijn plannen verteld had en hij toch met een dubbel gevoel zit. Het is 2019, maar blijkbaar worden er nog opmerkingen gemaakt over welke kledij mensen dragen, hoe ze dansen, hoe ze met anderen in interactie gaan, dus ja, zo’n plaat is toch nog nodig. “We the gays” is dan ook een manifest, hij riep het café op om mee te scanderen en dat lukte aardig. Een ander nummer verwees dan weer naar de zelfdodingscijfers die bij LGBTQ vijf keer hoger liggen. Het was echter alles behalve een deprimerende set. Er werd regelmatig gelachen. Ze zijn de plaat al in Berlijn gaan voorstellen en dat zorgde wel voor een aantal anekdotes.

Ze brachten ook een aantal covers zoals Drag queens in limousines van Mary Gauthier en het fantastische duet The boy is mine, oorspronkelijk van Brandy en Monica. Ik moest de namen gaan opzoeken, maar zoals David had voorspeld, wie in de jaren negentig opgroeide kent dit nummer zeker. Het geweldige “Never been to me” uit Priscilla Queen of the dessert was een mooi bisnummer.

Ik wist op voorhand niet goed waar ik me aan kon verwachten. Ik had het misschien eens moeten opzoeken, maar dit was een leuke verrassing. Het is soms al moeilijk om te weten wie er allemaal geprogrammeerd staat op de pleinen, laat staan om te weten wat de cafés en verenigingen allemaal organiseren. Sinds vorig jaar weet ik dat het de moeite kan zijn om eens naar het programma van Café De Loge te kijken. Doorheen het jaar kan je er al leuke concerten mee pikken, tijdens de feesten is dit zeker het geval. Vandaag kan je er nog naar Isadore en morgen staan Jim Caine en Tegen beter weten in geprogrammeerd. Maandag sluiten ze de feestenperiode af met Hootenanny.

GF2019: Margo Gram & Karromato (Puppetbuskers)

Gisteren 2 niet te missen poppenvoorstellingen gezien!

De eerste ( Margo Gram met Cyclose) speelt helaas niet meer de komende dagen, dus kan ik mij helemaal laten gaan en wat meer verklappen. De voorstelling is ietwat mysterieus. Er zijn veel elementen die vragen oproepen. Een man stapt uit zijn cocon, of ei (zoals je’t wil zien) en gaat zingend het leven in. Tot de dood ons scheidt. Zijn geest ontsnapt en gaat op zoek naar nieuw leven. Man en (nieuwe) geest komen mekaar opnieuw tegen en ze leefden nog lang en gelukkig. Dat is wat ik er van maak. Daar hoort ergens nog een wandelende boomwortel bij maar die kan ik in mijn verbeelding niet verbinden aan mijn verhaal 😉 Kortom: het was een inspirerende maar erg breekbare voorstelling (kijk maar eens naar de clip)

De tweede voorstelling (Karromato met The Wooden Circus) was helemaal anders. Een heel entertainende circusshow die zo goed is opgebouwd dat je op de duur wel vergeet dat het een poppenspel is. Klassieke circusnummers worden op sublieme wijze gebracht met een flitsende snelheid (hoe de draden niet in de war geraken, het is mij een raadsel). Een voorstelling voor 7 tot 77 jaar met achteraf een unieke blik achter de schermen en een “meet and greet” met de poppen (incl fotomomenten ed).

Speelt vandaag ook nog in de Rode zaal van de Kunstacademie aan de Poel 17. Reservaties via Uitbureau of aan de kassa (korting met lidmaatschap Puppetbuskersfestival).

 

GF2019: Arno Moens – De try-out was beter (Theater Box)

Gisteren zou het de heetste dag ooit moeten worden. Dat stond alvast (of liever al vast) niet op mijn programma. Dus nam ik mijn scooter en reed de stad in. Ow my…de ene warme luchtgolf na de andere blies in mijn gezicht. En op de motor moet je nog ’s helemaal ingepakt zijn. Dat zag er niet goed uit.

Eens de ring op leek het wel of de finale van de wereldbeker voetbal werd uitgezonden. Niemand onderweg. Ik deed amper 1minuut over mijn rondje om de Dampoort. Dat zegt wat! Enfin, ik focus op de gedachte dat de theaterzaal van Theater Box nu wel een echte frisse plek zal zijn. En dat was ook zo. Zelfs in het foyer was het al een paar graden frisser dan buiten. Met als resultaat dat iedereen binnen stond terwijl men anders buiten staat.

Maar ik kwam niet voor een rondje airco, ik kwam voor Arno Moens. Voor mij totaal onbekend (al had ik hem blijkbaar wel moeten kennen van op TV) maar de titel van zijn voorstelling klonk me wel aantrekkelijk. Dus ik daar naartoe…

De voorstelling stelt het publiek voor een aantal uitdagende feiten. Thema’s als depressie, fobie voor micro-organismen, porno kijken, déja-vu’s hebben, waarom we niet onderste boven lopen,…worden aangekaart. Arno vertelt vanuit zijn (al dan niet fictieve) ervaring maar stelt de vragen evengoed aan het publiek. Een voorstelling waar je op zijn minst je hersenen (voornamelijk de frontale kwab) mag bij gebruiken en je – in publiek – wel enige privézaken moet opbiechten.

Miramiro deel2

Dit jaar is de programmatie van Miramiro toch een stuk minder dan de voorbije edities  (of dit indruk heb ik althans) waardoor we zeker niet elke dag moesten gaan om toch heel wat van de gratis voorstellingen mee te pikken. De site blijft wel een gezellige plek om rond te lopen en ze doen hun best om originele kinderanimatie te voorzien, dat moet gezegd.

btr

Op dinsdagnamiddag trokken we, gewapend met een portie watermeloen en 2 drinkbussen gekoeld water (die je aan de bar op de site gratis kon laten bijvullen trouwens, fijn en ook wel nodig, eigenlijk), richting Gentse Feesten voor nog een portie Miramiro.
Onze eerste voorstelling was er eentje in de binnentuin van de oude Sint-Baafsadbij. Om veiligheidsredenen is de capaciteit daar beperkt en dus is tijdig aanwezig zijn wel aangewezen. De binnentuin baadde in de felle zon, een uitdaging dus voor het publiek (dat beschutting zocht in kleine schaduwhoekjes of zichzelf beschermde met (geïmproviseerde) hoofddeksels) maar nog veel meer voor de artiesten van het Spaanse Compania de Circo eira. Met Espera brachten zij een intimistische, woordenloze voorstelling waarbij er toch een hele sterk band ontstond met het publiek. Een warm applaus gaven we met plezier aan het einde van de voorstelling.

Van de Sint-Baafstuin trokken we naar het Spaans Kasteelplein waar een metalen constructie al klaar stond en deed vermoeden dat we hier een ‘stevige’ prestatie mochten verwachten. Cie Dyptik bracht met zes hiphopdansers, vier jongens en 2 meisjes, D-Construction, een zoektocht naar vrijheid van beweging waarbij de metalen constructie zowel hun partner als een obstakel vormt. Krachtige beats, break dance, gedurende ruim 35 minuten geven deze zes jonge dansers alles wat ze in zich hebben en dat terwijl het ruim 30 graden is! Drijfnat mogen ze dan ook een staande ovatie van het publiek voor hun sterke performance in ontvangst nemen.

IMG_6850

De derde en laatste voorstelling die wij zagen, ging door op het Sint-Baafsdorp. Daar lagen heel wat balen stro al op ons te wachten. De twee artiesten van het Spaanse Amer i Africa Circ Cia brachten er met Enva een 50 minuten durend spektakel voor kracht, handigheid en humor. De spierkracht van de man in kwestie was indrukwekkend, hoe lang en hoe vaak hij zijn vrouwelijke tegenspeler op handen gedragen heeft, ik weet het niet maar het was wel indrukkend veel. De acties vol kracht worden afgewisseld met originele tussenstukken waarbij o.a. met een touw leuke dingen worden gedaan. De interactie tussen beide spelers is heerlijk om zien, de humor soms subtiel, soms hilarisch. Maar de artiesten betrekken ook het publiek bij hun act en ook dat is best wel indrukwekkend bij momenten. De voorstelling verveelde dan ook geen minuut en andermaal bedankte het publiek met een staande ovatie. Het was een heerlijke manier om onze avond op de feesten af te sluiten 🙂

 

GF2019: het ideale programma

Omdat ik nogal veel rondloop op de feesten vragen mensen mij dikwijls wat ze zeker niet mogen missen. Dat is moeilijk te voorspellen. Ik heb lang niet alle voorstellingen op voorhand gezien. Maar ik heb wel een “ideaal programma” waarbij ik niets hoef te missen. Ik deel het bij deze..

Theater Box-programma (websiteFacebook)

Het kleinste en meest gezellige theater van Gent. (airco in de zaal)

donderdag 25/7 – 20u: Salamie Improv (7euro)
donderdag 25/7 – 22u30: Pyjama Night – Impro (7euro, 5euro als je in pyjama komt -en dat zijn toch wel wat mensen- )
vrijdag 26/7 – 17u: Het einde van de wereld – try-out (8euro)
zaterdag 27/7 – 22u30: Piet Kusters Mentalist (12euro)
zondag 28/7 – 13u30: Hocus Pocus Technolocus (6euro)

Het Puppetbuskersfestival (websiteFacebook)

zaterdag 27 juli begint het tweede deel van het Puppetbuskersfestival. Volg je onderstaand programma, dan heb je zo goed als alle voorstellingen gezien.

13u – Luisterplein: Hocus Pocus Theatre (UK)
14u30 – Botermarkt: Collectif La Méandre (FR)
15u – Kalandeberg: Ayusaya Puppet Theatre (GR)
15u30 – Botermarkt: La Sphère Oblik (FR)
15u45 – Green: Alauda Teatro (ES)
17u15 – Green: Irene Vecchia (IT)
– eet en drinkt iets 😉
20u30 – Poel 17: Margo Gram (FR)
21u – Poel 17: Karromato (CZ) – 16,50euro via uitbureau

GF2019: Theater Box, Sint-Jacobskerk, Puppetbuskersfestival

Oei, zijn we al dag 6…tiens…Ik heb er percies weer ene gemist…Vandaag een beetje improvisatierondgang. Ik begin om 11u met de voorstelling “Guy & Raf” in Theater Box. Een amusante voorstelling voor kinderen van 3 tot 7jaar. Guy en Raf zijn twee giraffen die van Afrika naar België vliegen en het hier zo leuk vinden dat ze beslissen hier een huis te bouwen. Niet vanzelfsprekend als giraffen. Daar hebben ze de hulp van de kinderen uit de zaal bij nodig. En zo start het grote avontuur van het inrichten van het huis, kennismaken met de buren, feestjes bouwen en cake eten.

Om 13u ging ik naar het Luisterplein. Daar speelde compagnie Des Demain maar die voorstelling had ik al gezien. Maar ik maakte gebruik van het Luisterplein om er een verse pastasalade met gedroogde ham en een flesje water naar binnen te werken.

Omdat de volgende voorstelling pas om 15u begint, stap ik even tot Sint-Jacobs om de expo in de kerk te bekijken. Mijn God…(héhéhé, toevallige woordkeuze) wat een lelijke monsters staan daar! Dit lijkt me ver van wat ik “kunst” zou noemen. Een fel contrast met de hoogstaande kunst van de voorbije jaren. Maar – eerlijk is eerlijk – als je die lelijke gedrochten in confrontatie laat gaan met de kerk en de aanwezige beelden die daar in staan, dan vind ik het wel iets aantrekkelijks hebben. Maar ik zet dit alvast niet in mijn living.

Enfin, dus van daar richting Kalandeberg voor de Les Mains Libres “infimes débordements“. Fijn gestyleerde poppen met een jahallooowaesmeda voor mechaniek om de poppen aan te sturen. Ik herken me niet in de omschrijving van de site van het poppentheater maar ik kan u wel zeggen dat dit een prachtige voorstelling is. Ze zweeft letterlijk en figuurlijk en streelt de verbeelding van elke kijker. Niet te missen! Ze spelen nog morgen om 13u op het Luisterplein. Hieronder een clip van de voorstelling.

 

GF2019: een hele avond lachen (Theater Box)

Gisterenavond (voor mijn dagprogramma van gisteren zie die andere blog) had ik een hele avond comedy geprogrammeerd. Dat is een beetje van een uitdaging. Niet voor mij maar wel voor de speler. Bij zo’n avond is de eerste meestal de beste en zet die meteen ook de standaard. De rest moet er maar proberen over te gaan en het publiek aan het lachen te houden.

De lat werd meteen boven de 2.10meter gelegd door Hans Cools. Verrassingsact en nieuw talent in de business en direct een voltreffer. Met een natuurlijke flair alsof hij het ter plekke uitvindt, slingert Hans de ene grap na de andere de zaal in. Hans is een geboren comedybeest en doet zijn show in verstaanbaar West-Vlaams. Na het voorspel van Hans het programma met Steven Mahieu de try-out van zijn “full contact tour”. Steven mixt gekke bekken met situationele humor en zodoende gaan we met Steven op weg door die dag in zijn leven waarin hij voor het eerst bewust een eigen zelfrijdende auto koopt, naar de geriatrie-afdeling van Brugge gaat op bezoek bij zijn moeder,…Met “gekke bekken” verwijs ik zeker niet naar een Jacques Vermeire, dat zijn smoelen. Steven doet het verfijnd met de focus op het verhaal. Ook hier West-Vlaamse comedy met een boerenknipoog.

Als dessert kregen we “het cabaret der lage landen” op ons bord. 2×2 sappige actrices (Kleine prettige stoornis & Vlamousse) zorgen voor de wonde op het zout..of was het de vinger in de pleister…het zal het oog in de doorn geweest zijn 😉 Zalig rustige comedy met een lach en een traan die er zoet in gaat op het latere uur van de dag. Zij zorgen voor de mooie cooldown na de hoogspringende mannen en dat komt net goed uit want de airco’s in Theater Box deden wat ze moesten doen bij deze warme temperaturen. Kleine prettige stoornis speelt vandaag ook nog LIJF, de voorstelling waar ze hun (maar ook uw) lijf onder de loupe nemen. Of hebt ge die rimpels al zooo lang dat ge niet meer weet hoe ze er gekomen zijn?

Vandaag is er nog comedy en improvisatie te zien Theater Box. Alle info en reservaties kunnen via hun website.