Het Lam Gods

Gisteren ging ik naar Het Lam Gods kijken. Eindelijk, zo leek het wel, maar de voorstelling loopt nog een tijdje en er zijn al extra voorstellingen gepland. Nadat ik vorig jaar La Reprise zag, wist ik dat ik het programma bij NTGent eens goed moest bekijken. Ik wou wel veel van Milo Rau’s voorstellingen zien. Ook Five easy pieces vond ik geweldig bijvoorbeeld. Maar hij lijkt moeilijk te liggen, met grote fans enerzijds en criticasters anderzijds. De beste oplossing is om dan zelf een mening te vormen.

Het Lam Gods verwijst natuurlijk naar het kunstwerk van de gebroeders Hubert en Jan van Eyck uit de 15de eeuw, dat je kan bewonderen in de kathedraal aan het zelfde plein als NTGent. De gebroeders gebruikten verschillende modellen om de verschillende panelen te bevolken. Zo stonden ook de opdrachtgevers op de panelen. Maar verder werden “gewone mensen” gevraagd om soms goddelijke personages te spelen. Er werd natuurlijk ook goed nagedacht over technieken en lichtinval. Ergens heb ik wel een vage herinnering van een toelichting van een gids op een schoolreis in het middelbaar.

Via een casting die over verschillende maanden liep reconstrueerde Rau het kunstwerk met inwoners uit de stad. Wie zou Eva spelen? Wie kon op het paneel van de kruisvaarders? Het schandaal is een beetje aan mij voorbij gegaan moet ik toegeven. Ik zag wel de oproepen voor Adam en Eva verschijnen, ik denk zelfs dat ik ze op onze Gentblogt facebookgroep heb gedeeld, maar dat de minister van Cultuur zich had moeten verdedigen in het parlement omdat er gesuggereerd werd dat teruggekeerde IS-strijders op het podium van NTGent konden staan, had ik gemist.

Op scène zien we het omhulsel van het kunstwerk en via videobeelden wordt dit ingevuld of zien we stukken van de casting. Het schandaal krijgt er ook een plaatsje in, voor het geval u het zich zou afvragen. Op deze manier wordt het hele proces zichtbaar en niet enkel het eindproduct. Waarmee meteen duidelijk wordt dat de voorstelling natuurlijk de principes van het Manifest toepast. Ook de meerderheid van de deelnemers zijn niet-professionele acteurs, om maar twee principes te noemen.

Ik hoorde nadien de opmerking dat er zelfs niet geacteerd wordt maar dat je Gentenaars gewoon hun verhaal hoort doen. Ik vind dat een gedurfde bewering, want er is wel degelijk een script. Alles wordt immers boventiteld en ik hoorde een Franse vlogger een opmerking maken na de première over een bepaalde zinsnede waar ik wat over gevallen was.

Frank Focketyn en Chris Thys zijn alleszins de professionele acteurs die het geheel in goede banen leiden en er is zeker ruimte voor wat improvisatie denk ik. Maar het is ook een goed geoliede performance die duidelijk ergens naar toe opbouwt. Op geen enkel moment in de voorstelling had ik het gevoel dat ik moest afhaken omdat het verhaal mij minder interesseerde.

Ik moet toegeven dat ik gehuild heb, tranen stroomden over mijn wangen. Noem mij gerust een emokip, maar blijkbaar raakt het mij als een kinderkoortje liedjes in het Gents zingt of andere scènes die ik u niet wil verklappen. Ik heb ook vol verbazing zitten kijken, terwijl er tegen mijn grenzen wordt aangeduwd. Ik hoorde nieuwe invalshoeken of andere ideeën. Ik kan het niet steeds benoemen, maar feit is dat ik danig onder de indruk was na de voorstelling en nog steeds ben. Het lijkt me niet het gemakkelijke provoceren, maar een weldoordachte poging om onze stad een spiegel voor te houden. Ik ga nog eens grasduinen op de site.

U leest het, ik ben razend enthousiast en ga er nog een tijdje op sjieken. Het gaat niet evident zijn voor een voorstelling om me meteen weer dat effect te bezorgen. Maar tegelijkertijd weet ik niet of ik de voorstelling aan iedereen zou aanraden. Mijn buur sprong enthousiast recht voor een staande ovatie en ik deed mee, maar dit werd zeker niet door de zaal gedeeld. Verder staat er een duidelijke waarschuwing in het programmaboekje en op de site. De voorstelling bevat naaktscènes, een video waarin een schaap wordt gedood en close beelden van een bevalling. Voor mij zijn het niet meteen die beelden die provoceren of tegen mijn grenzen aanduwen, maar wel de context waarin ze gebruikt worden. Ik kan u nu alleszins al waarschuwen dat ik ook naar de andere Rau-voorstellingen ga kijken, want ik behoor momenteel zeker tot het fan-kamp.

Het Lam Gods, gezien op 10 oktober 2018, in NTGent. Nog tot 22/12, verschillende prijzen.  

Advertenties

Marinus

Of ik zin had om even te komen kijken naar de try-out. Een vraag waar ik graag ja op zeg en zo zat ik gisteren in een select gezelschap in de Expeditie, op Dok Noord. Marinus is wat ze bij Compagnie Cecilia een sidekick noemen. Op deze manier willen ze projecten van jonge theatermakers ondersteunen.

Marinus gaat in première in Oostende, maar daarvoor spelen ze in Gent. Het is het verhaal van de kapers in de 17de-18de eeuw in Oostende, een verhaal dat niet zo bekend is en zich uitstekend leent voor sterke verhalen, maar ook voor verhalen vol emotie. Het stuk baseert zich op een boek van Jan Van Dorp, meer bepaald ‘Flamand des vagues’ een historisch correcte weergave van het Oostendse kapersleven.

Het publiek zit rond een houten vloer, tafeltjes en stoeltjes, zoals in een echte gelagzaal. Sebastien Dewaele neemt je mee als Marinus in zijn verhaal. Hoe het begon als elfjarige jongen… Het is even wennen aan de Oostendse klanken. Ik ben dan wel van die provincie afkomstig, die van de zee spreken toch wat anders. Maar ik kan goed volgen en hang aan zijn lippen. Ik voel bijna het zout van het water en de sterkte van de wind. Hij spreekt regelmatig het publiek aan en we lachen, zeker bij bepaalde sappige uitdrukkingen of situaties die we ons levendig kunnen voorstellen door hoe hij het vertelt.

Peter Bultinck en Lode Vercampt zorgen voor de muziek. Soms ondersteunen ze wat Marinus zegt, soms treden ze op de voorgrond. Ik was eigenlijk serieus onder de indruk, zeker toen ik de tranen voelde prikken, wist ik dat ze een snaar geraakt hebben. Marinus zou ik dus aan iedereen aanraden, op voorwaarde dat de taal geen belemmering is.

Marinus speelt woensdag, donderdag en vrijdag in De Expeditie. Voor donderdag zijn nog tickets. Daarna trekken ze naar Oostende en kan u volgen via de kalender.

Once upon a time…

Er was eens… zo beginnen alle sprookjes en zo beginnen ook alle sprookjes en verhaaltjes die ze bij Forced Entertainment verzinnen. Met zeven waren ze, gehuld in een rode veloursen doek en een kartonnen kroon. Ze zaten op een rij en brachten een marathon van zes uur. Als publiek kon je vlot binnen en buiten wandelen en je kon zelfs ook later binnen wandelen.

Het begon heel klassiek: “Once upon a time… there was a king…” De acteur begon met de klassieke opener en vervolgde dan met het verhaal dat hij of zij bedacht tot een andere acteur hem of haar onderbrak met stop en daarna zijn of haar verhaal begon met “Once upon a time”. Ze begonnen met hun zeven van voor op een stoel maar konden ook verder op het toneel gaan staan of zitten om op krachten te komen.

Het was heerlijk om te zien hoe het gezelschap op elkaar ingespeeld is. Soms wisselde het hoofdpersonage van het ene verhaal in het andere “an old king” werd dan “a young queen”, of soms veranderden ook eigenschappen en situaties. Bepaalde zaken doken doorheen de verhalen op als een soort van rode draad of lieten waarschijnlijk ook toe om aan de andere duidelijk te maken dat ze vastliepen. Sommige verhalen bouwden op elkaar voort. Andere werden heel snel afgebroken, soms terecht, soms onterecht. Soms zat er ook één enkele acteur van voor op het podium en leek het soms wel wat afzien.

Het toneelgezelschap komt uit Sheffield, Verenigd Koninkrijk en het is dan ook geen wonder dat er ook verhaaltjes opduiken over boze eilanden die het liever alleen doen. Er werd ook ingespeeld op wat er gebeurde in de zaal, iemand die struikelde op de trap of een telefoon die een geluid maakte werden geïntegreerd.

Ik was er vanaf zes uur en hoewel ik me voorgenomen had dat het geen must was dat ik alles zag, ben ik toch tot het einde blijven zitten. Ik ben één keer naar buiten gegaan voor een sanitaire stop maar mijn nieuwsgierigheid joeg me weer naar binnen. Het gezelschap demonstreert als geen ander de kracht van verhalen te vertellen en hoe dit ook overeind blijft in digitale tijden. Het gebeurde meer dan eens dat ik bijna kwaad keek naar degene die een spannend verhaal onderbroken had.

Er is nochtans nog veel te zien bij Vooruit tijdens het openingsweekend en een combinatie leek dan ook ideaal. Maar het is er niet van gekomen. Net zoals ik een hoop andere dingen heb laten schieten. Ik weet niet waarom iedereen dit weekend kiest om af te sluiten of op te starten. Voor mij zorgt dit voor keuzestress. Een voorstelling van zes uur die ik boekte bij het samenstellen van mijn programma helpt dan wel om de keuze te maken in mijn plaats.

“And on the thousandth night… van Forced Entertainment, gezien op 29 september 2018 bij Vooruit.

Straf!

Vandaag was er Straf! in het Oud Gerechtshof aan het Koophandelsplein. Het evenement was een aantal keren verschenen via mijn facebook en ik had er maar half acht opgeslagen. Toen duidelijk werd dat het weer omsloeg, bestelde ik mijn ticket.

Ik kopieer gemakkelijkheidshalve eens van het evenement: “STRAF! is een artistiek evenement ten voordele van OBRA|BAKEN en VILLA VOORTMAN.

OBRA|BAKEN biedt met zijn deelwerking Ontgrendeld ondersteuning aan geïnterneerde mensen met een beperking, en VILLA VOORTMAN is een ontmoetingshuis in de stad voor mensen met dubbeldiagnose problematiek. Beide organisaties buigen zich met zorg over het lot van mensen die aandacht missen die ze nodig hebben.”

Maar ik kan u nu al vertellen dat ze met deze omschrijving hun evenement oneer aandoen. Ze verzamelden een ruime groep van artiesten en kunstenaars. Elk van de Gentse musea heeft er een kunstwerk. Het is echt ongelooflijk en vooral moeilijk kiezen.

Afbeelding kan het volgende bevatten: tekst

Ik twijfelde letterlijk tot de laatste minuut want ik wou Lacrima zien. En ja, het zou de derde keer zijn. Ik zag het stuk eerder in 2012 met Jan Hammenecker en Sayaka Kaiwa en ik zag de remake met Tom Vermeir tijdens de feesten van 2016. Tom Vermeir zou twee keer spelen en ik twijfelde.

Ik koos uiteindelijk voor het blok met Simone Milsdochter en haar “De wetten van de menselijke stupiditeit”. Ze heeft afgelopen zomer tijdens Adele en Helena serieus indruk gemaakt op Theater en Zee en ik wou haar wel nog eens bezig zien. Maar dat betekende ook dat ik er twee concerten bij moest nemen want we werden naar de tweede beveiligde verdieping begeleid. De magistraten hebben daar immers nog een kantoor. Ik liet mijn twijfel varen toen ik nog wat meer las in het programmaboekje. Zeker toen ik zag dat ze vorig jaar met deze voorstelling op Theater aan Zee in première was gegaan.

Gedurende een betoog van veertig minuten legt ze de vijf wetten van de menselijke stupiditeit uit. Er komen hypotheses en grafieken aan te pas maar het verveelt geen seconde. Ze maakt hierbij gebruik van de theorieën van Carlo M. Cipolla, een hoogleraar economische geschiedenis, dus echt niet zomaar een samenraapsel van losse ideeën. Het was heel vermakelijk en soms ook pijnlijk herkenbaar.

Op de tweede verdieping hadden ze een soort parcours voor ons uitgestippeld en kwamen we dus ook op plaatsen waar je anders niet of hopelijk niet komt. In de tweede zaal stonden we op het balkon en keken we naar een duo Niepold en Cresens die nummers uit hun programma Monochromatic brachten. Twee accordeons met eigen composities en werk van onder andere Astor Piazzolla. Heel mooi en toch ook wel wat aanstekelijk.

Vandaar schoven we door naar Broke ass Benny, drie mannen met flink wat blues in hun ziel en lijf. Bart Dieleman is de frontman en hij had wat problemen met de set. Het is te zeggen, hij had er geen rekening mee gehouden dat hij voortdurend van gitaar zou moeten wisselen, maar in de volgende sets zou dit wel goed komen. Het was alleszins een fijne muzikale ontdekking en er waren toch ook redelijk wat grappige tekstlijnen.

Ik ging voor het nodige natje en droogje alvorens ik ging aanschuiven voor Lacrima. Ik was duidelijk niet de enige met dit idee en gelukkig lukte het om nog wat extra stoelen bij te schuiven. De tekst blijft razend actueel en Vermeir zit echt in dat personage, ook al worden er drie kindjes ongedurig op de eerste rij, hij blijft maar gaan. Natuurlijk krijgt hij de lachers op zijn hand met de uitgebreide beschrijvingen maar evengoed krijgt hij iedereen stil als hij met tranen in de ogen door het venster staart. Ongelooflijk blij dat ik het nog eens mocht zien. Eigenlijk feitelijk.

Verder zijn er in het gebouw natuurlijk ook nog de tentoonstellingen en de concerten. Het is alleszins niet dat het programma mij niet meer aanspreekt dat ik vertrokken ben. Terwijl ik dit schrijf is het nog bezig, tot middernacht, dus misschien kan u er nog bij zijn en uw steentje bijdragen voor Straf!.

Nostalgische wandeling

Een dag van afscheid nemen blijkbaar.

Op de terugweg van de Chapter One, een café aan Gent Sint-Pieters dat helaas vandaag de deuren sluit, bemerk ik een andere zaak die de boeken toedeed. Een heerlijk archaïsch uurwerkwinkeltje waar je steeds een oudere man zag zitten die vaak nog heel toegewijd aan het werk was.

Jaren terug, vertelde een toenmalige buurman van de man me; ‘je moet eens zwaaien als je passeert, hij is daar blij mee en zwaait altijd terug’. Zo geschiede, elke keer als ik passeerde, zwaaide ik en effectief,de man zwaaide steeds enthousiast terug. Je kon er je klok op gelijk zetten.

Wanneer ik overdag in Gent toekwam met de trein,dan voelde ik me op de duur pas terug thuis als we eens naar elkaar gezwaaid hadden. Toen ik dat in het begin van onze relatie eens vertelde aan Sarah, bleek zij ook al jaren dezelfde ‘zwaaiverhouding’ te hebben met de aimabele man. Geen van ons beiden heeft ooit een woord uitgewisseld met de man. Maar als hij er eens niet was, waren we bezorgd, klopte er iets niet.

De winkel is nu duidelijk toe. De man zag ik niet meer. Waar u ook bent, eindelijk genietend van uw pensioen, of in het slechtste geval niet meer onder ons, ik zwaai nog eens. Zwaait u terug?

tekst: Domien Vloeberghs, stand-upcomedian & impo-acteur.

41769901_2726842944259401_5031671117748633600_n

 

Guislainsite: Jardin de fair

Op de site van het museum Dr. Giuslain loopt momenteel de openluchttentoonstelling “Jardin de Fair”. Het is al de 5e maal dat dit event daar door gaat.

jardindefair

Dit jaar is het thema “verlangen”. En dat “verlangen” ruim gaat kwam uitvoerig aan bod tijdens de openingsspeaches. De tentoongestelde werken kennen verschillende invalshoeken en dat maakt de tentoonstelling behoorlijk boeiend. Wat is het verlangen van deze kunstenaar? Wat is de boodschap? Is er een boodschap? Hoe druk je een verlangen uit? Wanneer wordt verlangen onbereikbaar of frustratie…

meer info op http://www.jardindefair.be/ De tentoonstelling situeert zich in het oude gedeelde en rond de watertoren (kant Guislainstraat).

Zomergasten bij Dr. Guislain

Als iemand me vraagt naar een tip in Gent om iets leuks te doen, is de kans groot dat ik het Guislainmuseum zeg. Het museum ademt rust uit. De binnentuin is rustig, de gangen zijn statig. Maar de collectie nodigt je uit tot nadenken, confronteert je met bepaalde ideeën,… Het gesprek dat ik had ten tijde van de reeks op Gentblogt “wat is uw favoriete kunstwerk?” is me steeds bij gebleven. Het is een plek waar ik graag kom en waar ik naar mijn gevoel te weinig kom. Gelukkig doen ze ook mee aan de Museumpass en nu heb ik dus echt geen excuus meer.

Tot 23 september loopt er Zomergasten, een selectie van werken gemaakt door psychiatrische patiënten op diverse plekken. Zo is het ouderlijk huis van Jan Hoet in Geel sinds 2004 Kunsthuis Yellow Arts, waar kunstenaars met een psychische kwetsbaarheid terecht kunnen. Galerie Atelier Herenplaats is dan weer een Rotterdamse initiatief, dat kunstenaars met een verstandelijke beperking of psychiatrische achtergrond ruimte voor experiment biedt. Verder zijn er nog twee initiatieven: het Vijfde Seizoen, verbonden aan de instelling Willem Arntsz Hoeve in Utrecht en Stichting Beautiful Distress, verbonden aan de psychiatrische instelling Kings County. De initiatiefnemers nodigen per seizoen één of meerdere, bekende of minder bekende kunstenaars uit voor een residentie van drie maanden. In Nederland doen ze dit al sinds 1998, in New York pas vanaf 2014.

Met dit gegeven weet je meteen dat dit een tentoonstelling wordt om je vooroordelen over psychiatrie aan te vallen. Soms heel overduidelijk, soms een beetje venijnig. Elk van de kunstenaars neemt het ook anders aan. Neem nu Annemiek Vera (Het Vijfde Seizoen) die aan de slag ging met historische zwart-wit-foto’s van patiënten. In het verleden probeerden dokters via het beschrijven van uiterlijke kenmerken wel eens de mentale toestand van een patiënt vast te stellen. Door het vergroten en inkleuren van die foto’s geeft Annemiek Vera de patiënten als het ware een nieuwe identiteit. Ik vond het onderstaande beeld heel aangrijpend.

Andere kunstenaars gaan echt in dialoog met de patiënten, ze worden geraakt door hun verhaal of focussen op een specifiek aspect. Lisette Verkerk werkte rond automutilatie bij patiënten, ze won hun vertrouwen en mocht de littekens met polaroids vastleggen. Achter de foto’s schuilen verhalen van isolement en zelfbeschadiging.

Een beetje vergelijkbaar vond ik de gigantische foto van Yasmijn Karhoff (Beautiful Distress). Het was heel intrigerend om de tekst op de verschillende pancartes te lezen. Ze interviewde de patiënten tijdens de dagbestedingsactiviteiten over hoe het voelde om de grip op de werkelijkheid te verliezen. Op de foto zie je de personeelsleden van de instelling die poseren met citaten uit die interviews.

Het is zeker niet allemaal kommer en kwel in de tentoonstelling. Heel vrolijk vond ik de bewerkingen van klassieke taferelen met kleurrijke bellen en andere surrealistische voorwerpen. Van deze heb ik de kunstenaar blijkbaar niet genoteerd, maar je krijgt wel een idee.

 Mijn absolute favoriet zijn misschien wel de mannetjes van Maarten Wendrich. De man met de emmers is de affiche van de tentoonstelling, maar er zijn nog andere opgenomen in de tentoonstelling. De kunstenaar maakt foto’s van zichzelf in deze verschillende poses en zet dit nadien om in de lijntekening. Het gaat steeds om redelijk absurdistische situaties met alledaagse gebruiksvoorwerpen, maar ze vormen wel een weergave van zijn eigen leven en gemoedstoestand.

 

Natuurlijk is het niet mogelijk om elk van de kunstenaars of kunstwerken toe te lichten, maar ik hoop dat het wel goesting heeft gegeven om eens langs te gaan in het museum Dr. Guislain, moet u eigenlijk zeker eens doen! Zomergasten vond ik een heel toegankelijke en intrigerende tentoonstelling.

Zomergasten, in Museum Dr. Guislain, nog tot 23 september. Gesloten op maandag, dinsdag – vrijdag (9u – 17u), zaterdag – zondag (13u -17u), 8 euro, diverse reductietarieven.